Μαμά σε φόρμα

Μετά από αρκετούς μήνες πλήρους απουσίας προσωπικού και ελέυθερου χρόνου έφτασε η ώρα να ξεσκάσω…. όπως ήταν ο τίτλος παλαιότερου άρθρου…
Εχει περάσει 1,5 μήνας από τότε που ξεκίνησα γυμναστήριο και γιόγκα. Πηγαίνω για 1,5 με 2 ώρες αργά το απόγευμα όπου ο μικρός μου άντρας μένει με τον μπαμπάκα του.
Μπορώ να πώ πως μου έχει κάνει πολύ καλό σε πολλά επίπεδα..
Για αρχή τα πρώτα αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται και οι ατροφικοί μύες αρχίζουν να ζωντανεύουν και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.
Ο ύπνος μου έχει γίνει καλύτερος γιατί κοιμάμαι πιο νωρίς. Γενικά είμαι βραδυνός τύπος αλλά το είχα παρακάνει λίγο και με έπιανε ο ύπνος στις 3 το πρωί.. ε τώρα από τις 12 μπορώ να κοιμηθώ! (Βέβαια τώρα που γράφω είναι περασμένες κατα πολύ 12… γιατί άλλη στιγμή της μέρας δεν μπορώ. Συνεχίζει να μονοπολεί τον υπόλοιπο χρόνο μου, το παιδάκι μου και αυτό δεν νομίζω να αλλάξει μέχρι να πάει σχολείο…)!
Ακόμα έχει φτιάξει και η διάθεσή μου! Εκτονώνομαι κάπου και διοχετεύω την ενέργεια μου σε κάτι που με ευχαριστεί.
Νομίζω ότι αυτά είναι αρκετά για αρχή και βλέπουμε… Που ξέρεις; μπορεί σε λίγο καιρό να συμβούν και άλλα .. με τον ρυθμό που μεγαλώνει και αλλάζουν τα πράγματα δεν έχω ιδέα πως θα είμαστε σε μερικούς μήνες.
Αυτά για την ώρα… Ελπίζω να μην κάνω κανα μήνα για επόμενη δημοσίευση!

Advertisements

Ξανά μαζί

Μετά από εβδομάδες ανεξήγητης βλάβης της τηλεφωνικής μου γραμμής επιτέλους επέστρεψα…. Αφού άλλαξα τελικά εταιρία λόγο έλλειψης τεχνικής υποστήριξης από την προηγούμενη.
Όποια εταιρεία και να επιλέξεις για σταθερό και ιντερνετ τελικά μόνο μία καλύπτει και υποστηρίζει τεχνικές βλάβες.. Τι να πώ; Το έμαθα και αυτό!
Όπως και να έχει τώρα επιτέλους έχω ίντερνετ και μπορώ να μοιραστώ ξανά μαζί σας τις σκέψεις μου και κομμάτια από τη ζωή μου.
Καλώς σας βρήκα λοιπόν!

Απογαλακτισμός

Είναι η τρίτη φορά που γράφω για αυτό το θέμα, γιατί είναι κάτι που με έχει προβληματίσει πολύ. Ψάχνω καιρό να βρώ ποιός είναι ο κατάλληλος τρόπος και χρόνος για να απογαλακτιστεί ο γιός μου. Είχα αρχίσει να αγχώνομαι (δηλαδή οι άλλοι με άγχωναν) ότι είναι μεγάλος για να θηλάζει ακόμα. Τώρα είναι 15 μηνών και δεν έχει πιεί άλλο γάλα από το δικό μου. Για καλή μου τύχη, ευτυχώς έπεσα πάνω στο Blog μιας πιστοποιημένης συμβούλου θηλασμού, η οποία λίγο πολύ λέει το αυτονόητο. Ότι ο θηλασμός δεν είναι κάτι το ιδανικό, αλλά είναι πολύ απλά κάτι το φυσιολογικό! και έτσι ακριβώς πρέπει να γίνετε και ο απογαλακτισμός. Δηλαδή όταν το παιδί έχει ικανοποιήσει αυτή του την ανάγκη. Δεν υπάρχει λόγος απο τη στιγμή που έχω γάλα, να δώσω γάλα κατώτερης ποιότητας στο γιό μου, μόνο και μόνο επειδή θεωρείται ταμπού για πολλούς να θηλάζει ένα παιδί μετά τον πρώτο χρόνο και ειδικά αν είναι και αγόρι. Είμαι σίγουρη ότι αυτό το θέμα ενδιαφέρει πολλές, γιαυτό προτείνω να επισκευτείται το   http://thilasmos.com/   και θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα άρθρα.

Ο απόλυτος έρωτας

Από την πρώτη στιγμή που αντίκρισα τον γιό μου το ένιωσα. Ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, ένα κύμα αγάπης με πλημμύρισε. Δεν ήξερα ότι μπορόυσα να νιώσω έτσι, δεν ήξερα καν ότι υπήρχε τέτοιο συναίσθημα.
Ένα τραγούδι είχε κολλήσει στο μυαλό μου, » Έρωτας, ο απόλυτος έρωτας».
Κάθε φορά που τον κοιτάζω λιώνω, ότι και αν κάνει τον κοιτάω και σκέφτομαι τι γλυκούλης που είναι. Όταν κοιμάται είναι ένας άγγελος, όταν γελάει, γελάει μαζί του όλος μου ο κόσμος. Όταν έχει νεύρα και γκρινιάζει μου έρχεται να του ζουλήξω τα μαγουλάκια. Όταν κλαίει, υποκλίνομαι στην ομορφιά του. Ακόμα και όταν με διώχνει επειδή τον έχει αγκαλιά ο πατέρας του και δεν θέλει να τον αποχωριστεί, ακόμα και τότε εγω τον κοιτάζω και σκέφτομαι μα πόσο γλυκούλης μπορεί να είναι.
Ότι και να κάνει εγώ τρελαίνομαι μαζί του. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να έχω νιώσει κάτι λιγότερο από αυτό.
Είναι ο ορισμός της αγάπης σε όλο της το μεγαλείο. Μια ανιδιοτελής αγάπη που όμοια της δεν υπάρχει.
Καμιά φορά τον κοιτάζω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζω αυτό.
Μερικές φορές σκέφτομαι, τι όμορφος που θα ήταν ο κόσμος αν νιώθαμε, έστω και λίγο, έτσι ο ένας για τον άλλον.
Πριν γεννηθεί ο γιός μου, έλεγα ότι ο άντρας μου θα είναι ο πρώτος άντρας της ζωής μου. Τότε δεν ήξερα πως μπορώ να νιώσω για το αγοράκι μου, μέχρι τη στιγμή που το γνώρισα. Τον αγαπώ γιαυτό που είναι και μου φτάνει μόνο που υπάρχει. Τι γλυκό συναίσθημα.

Κάτι αλλάζει..

Φαίνεται έπρεπε να πάμε διακοπές για να αλλάξει ο γιός μας το προγραμμά του. Σε προηγούμενο post είχα αναφερθεί στο ότι δεν έχουμε χρόνο με τον άντρα μου να βρεθούμε σαν ζευγάρι, λόγο φορτωμένου προγράμματος και ακατάλληλου ωραρίου του γιού μας…
Σαν κάτι να αρχίζει να αλλάζει  τώρα τελευταία.
Από τότε που γυρίσαμε απο τις διακοπές το αγοράκι μας ξυπνάει λίγο πιο νωρίς το πρωί, κοιμάται μόνο μια φορά μέσα στην ημέρα, το μεσημέρι και κοιμάται τουλάχιστον μία ώρα νωρίτερα το βράδυ. Αυτή και μόνο η αλλαγή άνοιξε ένα παραθυράκι αισιοδοξίας για μένα και τον άντρα μου. Γιατί πλέον κοιμάται πρώτα το αγοράκι μας και μετά εκείνος. Ε, δεν χρειαζόμασταν και κάτι άλλο για να πάρουμε μπρός.
Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό σαν κάποια πράγματα να αρχίζουν να τακτοποιούνται. Όσο μεγαλώνει ο γιός μας αρχίζουμε και μπορούμε να κάνουμε πράγματα που πρίν δεν μπορούσαμε επειδή ήταν πιο μικρούλης. Δεν αναφέρομαι μόνο σε προσωπικές στιγμές άλλα και στον ελεύθερο χρόνο μας και στον τρόπο που μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε.
Εκεί που πιο παλιά το σκεφτόμασταν για να βγούμε για καφέ, φαγητό ή απλά για μια βόλτα φοβούμενοι μήπως αντιδράσει ο μικρός, τώρα ούτε που το σκεφτόμαστε. Πηγαίνουμε ακόμα και  σε μέρη που πηγαίναμε και πριν γίνουμε γονείς, για τέτοια αλλαγή μιλάμε. Καλά δεν αναφέρομαι σε μπουζούκια και club, όχι ακόμα τουλάχιστον!
Ή εκεί που εγώ δεν είχα καθόλου ελεύθερο χρόνο, τώρα ο άντρας μου τον παίρνει  μόνος του βόλτα δίνοντας μου στιγμές ξεκούρασης και ελευθερίας.
Νομίζω πως απο δω και πέρα οι αλλαγές θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε ακόμα πιο όμορφες στιγμές σαν οικογένεια και σαν ζευγάρι.Το συμπέρασμά μου;
Πριν γίνεις γονιός έχεις ένα σωρό επιλογές, μόλις γίνεσαι μοιάζουν να εξαφανίζονται, άλλα μετά απο λίγο καιρό σιγά, σιγά επιστρέφουν και αν δεν επιστρέφουν όλες, φέρνουν μαζί τους άλλες καινούργιές.
Είναι λογικό να χρειάζεται να περάσει ένα χρονικό διάστημα μέχρι να ξανα βρέις τον εαυτό σου. Έναν εαυτό που αλλάζει ρόλο και θέλει τον χρόνο του να εγκληματιστεί στη νέα τάξη πραγμάτων.
Το σημαντικό είναι να είσαι καλά και να βλέπεις όλες αυτές τις αλλαγές αισιόδοξα, ώστε να  βιώνεις πως είναι προς το καλύτερο. Τότε δεν χρειάζεσαι τίποτε άλλο για να δημιουργήσεις όμορφες στιγμές με την οικογένεια σου, τον σύντροφο σου και τον εαυτό σου. Το ότι αλλάζουν τα πράγματα δεν σημαίνει ότι αλλάζουν προς το χειρότερο, απλά αλλάζουν και αν το θές, θα είναι προς το καλύτερο!

Η πρώτη μου έξοδος

Μετά από πολύ καιρό πρίν από λίγες μέρες είχα την πρώτη μου βραδινή έξοδο με μια φίλη. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό, πέντε λεπτά με τα πόδια από το σπίτι για ένα καφεδάκι που κράτησε λιγότερο από δύο ώρες.
Μόλις γύρισε ο μπαμπάς στο σπίτι ανέλαβε τον μικρούλη και εμείς φύγαμε για την καφετέρια. Μπορώ να πω, πως μετά από τόσο καιρό, ήταν ωραία η αίσθηση να έχω λίγο χρόνο για μένα και το κεφάλι μου ήσυχο γιατί ήξερα πως στο σπίτι θα γίνετε πάρτυ.
Βέβαια περίμενα μόλις γυρίσω και ακούσει ο μικρός τα κλειδιά στην πόρτα να τρέξει στην αγκαλιά μου όπως κάνει με τον πατέρα του. Αντί γιαυτό βλέπω τον άντρα μου να μου λέει » μόλις κοιμήθηκε, δεν έχει πάνω από δύο λεπτά που τον πήρε ο ύπνος στο κρεβάτι την ώρα που παίζαμε».
Και γω που νόμιζα ότι χωρίς εμένα και το στήθος μου δεν μπορεί να κοιμηθεί. Βέβαια μόλις ξυπνούσε είμαι σίγουρη ότι θα το έψαχνε.
Δεν ήταν όμως έτοιμος για ύπνο, γιατί ήθελε άλλαγμα και μπανάκι συν ότι δεν είχε φάει για βράδυ. Έτσι τον πήραμε τον καημενούλι κοιμησμένο και τον κάναμε μπανάκι χωρίς να έχει γκρίνια, μόνο γλαρωμένα ματάκια. Μετά ξύπνησε λίγο και ευτυχώς έφαγε την κρεμούλα του και ακολούθησε το γαλατάκι της μαμάς και αποκοιμήθηκε. Κοιμήθηκε 6 με 7 ώρες συνεχόμενα εκείνο το βράδυ πράγμα που έχει συμβεί μία με δύο φορές το πολύ.
Πάντως κάναμε καλή αρχή και ελπίζω να έχουμε καλή συνέχεια γιατί και η μαμά χρειάζεται λίγο χρόνο για καμιά βολτίτσα και καφεδάκι. Ποιός δεν το χρειάζεται;

Βόλτα με τον μπαμπά!


Αυτή τη στιγμή που γράφω είναι η πρώτη φορά ύστερα από 14 μήνες που είμαι μόνη στο σπίτι. Πρίν λίγο ο άντρας μου πήρε τον μικρό μας για μια μικρή βολτίτσα.
Πρώτη φορά που βγαίνουν οι δυό τους χωρίς εμένα, αν εξαιρέσεις μια φορά που τον πήρε μαζί του στο σουπερ μάρκετ για να πάρει πάνες. Αλλά αυτό δεν πιάνει γιατι το σουπερ μάρκετ είναι από κάτω και έλειψαν μόνο 10 λεπτά.
Είναι περίεργο μετά από τόσο καιρό να κάθομαι σπίτι και μην έχω συνέχεια την προσοχή μου στο που είναι και τι κάνει. Να μου ζητάει χίλια δυο πράγματα και εγώ να πρέπει ή να του ικανοποιήσω τις ανάγκες του ή να προσπαθώ να του εξηγήσω ότι αυτό δεν κάνει και ότι δεν είναι για παιχνίδι.
Φυσικά το γεγονός ότι έχει βγεί με τον πατέρα του, που τα πάνε εξαιρετικά καλά μαζί και το ότι ξέρω πως λειτουργεί ο άντρας μου με τον γιό μας, με κάνει να είμαι χαλαρή και να μην έχω άγχος ότι κάτι θα χρειαστεί και εγώ δεν θα είμαι εκεί. Είμαι σίγουρη πως το αγοράκι μου ούτε που θα καταλάβει την απουσία μου…Καλή αρχή να ευχηθώ στον άντρα μου και απο εμένα έχει το ελεύθερο να πηγαίνει τον γιό μας βόλτα όποτε θέλει. Άλλωστε εγώ πως το κάνω; Πιστεύω ότι χρειάζονται και λίγο χρόνο οι δύο τους. Όλοι τον χρειαζόμαστε!